Janko Veselinović
24. Okt. 2016.
Janko Veselinović (Crnobarski Salaš, 13. maj 1862 — Glogovac, 26. jun 1905) je bio srpski književnik.
Biografija
Otac mu je bio sveštenik Miloš Veselinović. Osnovnu školu je završio u Glogovcu, a zatim četiri razreda gimnazije u Šapcu (1878). Potom je upisao bogosloviju, koju nije završio, a zatim 1878. godine upisao je učiteljsku školu koju takođe nije završio. Za tadašnje vreme i to je bilo dovoljno da bude sa nepunih 18 godina učitelj u Svileuvi. Tu je bio na dužnosti do 1882. godine. U Svileuvi je upoznao svoju buduću suprugu Jovanku Joku Jovanović sa kojom se i venčao 1881. Položio je praktičan ispit za učitelja u Svileuvi 1884. godine. Godine 1884 je raspoređen u selo Kostur kod Pirota. Godine 1886. postavljen je za učitelja u Svileuvi. Odbio je izrazivši želju da u Beču završi telegrafski kurs. Zbog bolesti se vratio u Srbiju gde je nastavio kurs, provodeći vreme po kafanama tako da kurs nije završio.
Prvi pokušaj štampanja pripovedaka 1886. godine završio se neuspehom. Kosta Arsenijević, urednik "Misli", vratio mu je rukopis sa savetom "da se mladi uča ovoga posla okane". Obeshrabren Veselinović hteo je da spali sve svoje rukopise. Od toga ga je odvratio drag prijatelj Jova Aleksić, unuk hajduk-Stankov. Kasnije je Janko bio predsednik opštine Koceljeva, pa ponovo učitelj. Književnik je bio i pomoćnik glavnog urednika lista Srpske novine, odakle potiče i njegovo veliko prijateljstvo sa glavnim urednikom Milovanom Glišićem. Bio je i korektor Državne štamparije, dramaturg Narodnog pozorišta, pokretač i urednik lista Zvezda, urednik listova Pobratim, Dnevni list. Pripovedač, romansijer, dramski pisac. Zbog kritika vlasti, bio je više puta u zatvoru.
Neuredan život je ostavio tragove, pa je oboleo od tuberkuloze, od koje je i umro. Na njegovoj sahrani su bili čak i Aleksa Šantić i Svetozar Ćorović, koji su zbog toga doputovali iz Mostara.
U šabačkom arhivu sačuvana je njegova čestitka ćerci za novu 1901. godinu.
Dela
Napisao je preko 30 knjiga, među kojima su najpoznatije „Slike iz seoskog života“, „Poljsko cveće“ i „Hajduk Stanko“. Spisak dela navodimo prema knjizi Hajduk Stanko i prema knjizi Jovana Skerlića "Istorija nove srpske književnosti".
Slike iz seoskog života (zbirka pripovedaka, 1886)
Na prelu (1886)
Odbegla (1886)
Kod samrtnika (1886)
Mali Stojan (1886)
Kumova kletva (1886)
Čini (1887)
Luda Velinka (1888)
Borci (1889)
Slike iz učiteljskog života (1890)
Poljsko cveće, 1890
Iza kiše sunce (1890)
Samrtna čaša (1891)
Siroče (1892)
Božja reč (1892)
Zakletva (1892)
Adamsko koleno (1893)
Od srca srcu (1893)
Deda (1894)
Strah (1894)
Zeleni vajati (1895)
Devojče (1895)
Nedelja (1895)
Sevdalinke (1895)
Stari poznanici, 1891-1896.
Seljanka: pripovetke iz seoskog života, 1893.
Rajske duše, 1893.
Hajduk Stanko: istorijski roman u tri dela, 1896.
Večnost: narodna bajka, 1899.
More bez primorja (1900)
Male priče (1902)
Ciganče (1903)
Svekrva (1904)
Neprilika (1908)
Ašikov grob: Priča o ljubavi Pavla i Đule: (Srpski Romeo i Julija)
Mali pevač: pripovetke
Pripovetke
Seljanka (roman, 1888)
Potera (pozorišni komad, 1895)
Đido (pozorišni komad, 1908)
Borci (roman, 1889)
Junak naših dana (roman, od 1897. do 1898)
Seljak (roman, od 1901. do 1902)
Mašići (roman, 1905)
Pisma sa sela (1900)
Janko Veselinović (Crnobarski Salaš, 13. maj 1862 — Glogovac, 26. jun 1905) je bio srpski književnik.
Biografija
Otac mu je bio sveštenik Miloš Veselinović. Osnovnu školu je završio u Glogovcu, a zatim četiri razreda gimnazije u Šapcu (1878). Potom je upisao bogosloviju, koju nije završio, a zatim 1878. godine upisao je učiteljsku školu koju takođe nije završio. Za tadašnje vreme i to je bilo dovoljno da bude sa nepunih 18 godina učitelj u Svileuvi. Tu je bio na dužnosti do 1882. godine. U Svileuvi je upoznao svoju buduću suprugu Jovanku Joku Jovanović sa kojom se i venčao 1881. Položio je praktičan ispit za učitelja u Svileuvi 1884. godine. Godine 1884 je raspoređen u selo Kostur kod Pirota. Godine 1886. postavljen je za učitelja u Svileuvi. Odbio je izrazivši želju da u Beču završi telegrafski kurs. Zbog bolesti se vratio u Srbiju gde je nastavio kurs, provodeći vreme po kafanama tako da kurs nije završio.
Prvi pokušaj štampanja pripovedaka 1886. godine završio se neuspehom. Kosta Arsenijević, urednik "Misli", vratio mu je rukopis sa savetom "da se mladi uča ovoga posla okane". Obeshrabren Veselinović hteo je da spali sve svoje rukopise. Od toga ga je odvratio drag prijatelj Jova Aleksić, unuk hajduk-Stankov. Kasnije je Janko bio predsednik opštine Koceljeva, pa ponovo učitelj. Književnik je bio i pomoćnik glavnog urednika lista Srpske novine, odakle potiče i njegovo veliko prijateljstvo sa glavnim urednikom Milovanom Glišićem. Bio je i korektor Državne štamparije, dramaturg Narodnog pozorišta, pokretač i urednik lista Zvezda, urednik listova Pobratim, Dnevni list. Pripovedač, romansijer, dramski pisac. Zbog kritika vlasti, bio je više puta u zatvoru.
Neuredan život je ostavio tragove, pa je oboleo od tuberkuloze, od koje je i umro. Na njegovoj sahrani su bili čak i Aleksa Šantić i Svetozar Ćorović, koji su zbog toga doputovali iz Mostara.
U šabačkom arhivu sačuvana je njegova čestitka ćerci za novu 1901. godinu.
Dela
Napisao je preko 30 knjiga, među kojima su najpoznatije „Slike iz seoskog života“, „Poljsko cveće“ i „Hajduk Stanko“. Spisak dela navodimo prema knjizi Hajduk Stanko i prema knjizi Jovana Skerlića "Istorija nove srpske književnosti".
Slike iz seoskog života (zbirka pripovedaka, 1886)
Na prelu (1886)
Odbegla (1886)
Kod samrtnika (1886)
Mali Stojan (1886)
Kumova kletva (1886)
Čini (1887)
Luda Velinka (1888)
Borci (1889)
Slike iz učiteljskog života (1890)
Poljsko cveće, 1890
Iza kiše sunce (1890)
Samrtna čaša (1891)
Siroče (1892)
Božja reč (1892)
Zakletva (1892)
Adamsko koleno (1893)
Od srca srcu (1893)
Deda (1894)
Strah (1894)
Zeleni vajati (1895)
Devojče (1895)
Nedelja (1895)
Sevdalinke (1895)
Stari poznanici, 1891-1896.
Seljanka: pripovetke iz seoskog života, 1893.
Rajske duše, 1893.
Hajduk Stanko: istorijski roman u tri dela, 1896.
Večnost: narodna bajka, 1899.
More bez primorja (1900)
Male priče (1902)
Ciganče (1903)
Svekrva (1904)
Neprilika (1908)
Ašikov grob: Priča o ljubavi Pavla i Đule: (Srpski Romeo i Julija)
Mali pevač: pripovetke
Pripovetke
Seljanka (roman, 1888)
Potera (pozorišni komad, 1895)
Đido (pozorišni komad, 1908)
Borci (roman, 1889)
Junak naših dana (roman, od 1897. do 1898)
Seljak (roman, od 1901. do 1902)
Mašići (roman, 1905)
Pisma sa sela (1900)
Izvor: eKapija
